در زمانهای بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود، فضلیت ها و تباهی ها در همه جا شناور بودند . آنها از بیکاری دائمی شان خسته شده بودند. روزی همه فضائل و تباهی ها دور هم جمع شده بودند. روزی همه فضائل و تباهی ها دور هم جمع شده بودند. خسته تر و کسل تر از همیشه. ناگهان زکاوت ایستاد و گفت : بیائید یک بازی بکنیم. مثلا" قایم باشک. همه از این پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا" فرياد زد: من چشم مي گذارم و از آنجايي كه هيچ كس نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد ،همه قبول كردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد.

ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش را بست و شروع به شمردن كرد. يك ... دو... سه... همه رفتند تا جايي پنهان شوند . لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد. خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد. اصالت در ميان ابرها پنهان گشت. هوس به مركز زمين رفت ، دروغ گفت : زير سنگي پنهان مي شوم اما به ته دريافت رفت. طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد و ديوانگي مشغول شمردن بود. هفتاد و نه ... هشتاد... هشتاد و يك... همه پنهان شده بودند به جز عشق كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميمي بگيرد. در همين حال عشق دويد و در بين يك بوته گل رز پنهان شد و ديوانگي فرياد زد : دارم مي آيم! اولين كسي را كه يافت لطافت بود، دروغ ته دريا، هوس در مركز زمين و ... يكي يكي همه را پيدا كرد به جز عشق. او از يافتن عشق نا اميد شده بود كه حسادت در گوش هايش زمزمه كرد : عشق پشت بوته گل رز است. ديوانگي شاخه چنگگ مانندي را از درخت كند و با شدت آن را در بوته گل رز فرو كرد و دوباره و دوباره تا با صداي ناله اي متوقف شد.

عشق از پشت بوته بيرون آمد. با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون مي زد. شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او اينك كور شده بود.

ديوانگي گفت: من چه كردم؟ چگونه مي توانم تو را درمان كنم؟ عشق پاسخ داد: تو نمي تواني اين كار را بكني و مرا درمان كني . اما اگر مي خواهي كمك كني راهنماي من شو. و از آن زمان است كه عشق كور است و ديوانگي به همراه او...