تو در قلبم بودی!
سراغت را از ستاره گرفتم. بر من خندید.از ماه گرفتم ،پشت ابر پنهان شد. ابر بر من گریست. کبوتر سرخی چشمش را نشانم داد و قطره اشکی ریخت و پرواز کرد. دریا بر من خروشید، نسیم با سرعت از کنارم عبور کرد. قاصدک غمگین بود. گل بوی خوشش را نثارم کرد . کوه، دشت، دریا و خلاصه به هر چه که می رسیدم ، سراغت را می گرفتم ، ناگاه خورشید بر من تابید و گرمایش را نثارم کرد و گفت:
آنجاست ! آنجایی که گرمتر و سوزنده تر از من است، آنجایی که اگر بسوزد ، تا نسوزاند شعله اش خاموش شدنی نیست. آری ، او قلبم را نشانم داد و تو در قلبم بودی!!